Te dwa świadczenia są od siebie niezależne i nie wykluczają się nawzajem. Świadczenie pielęgnacyjne przyznawane jest matce (lub ojcu) w zamian za utracone zarobki z powodu konieczności włączenia się w proces rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka i opieki nad nim. Osoba starająca się o świadczenie pielęgnacyjne musi napisać oświadczenie, że rezygnuje z pracy zawodowej, żeby móc zająć się dzieckiem. Nie oznacza to, w żadnym przypadku, że cały ciężar rehabilitacji ma spoczywać na niej i tylko na niej, tym bardziej, że:

• w większości rodzice nie mają odpowiedniego przygotowania specjalistycznego,
• zajęcia rehabilitacyjne ciężej zaburzonego dziecka często muszą prowadzić dwie osoby jednocześnie - rehabilitant i pomocnik.

Specjalistyczne usługi opiekuńcze przyznawane są dziecku, niestety najwyżej w wymiarze kilku godzin dziennie, więc i tak matka nie może podjąć pracy. Muszą być świadczone przez osoby z odpowiednimi kwalifikacjami (których matka najczęściej nie posiada). Często też obecność matki w czasie zajęć usprawniających jest niezbędna, zwłaszcza na początku. W przepisach, ani o świadczeniach pielęgnacyjnych, ani o specjalistycznych usługach opiekuńczych nie ma żadnej wzmianki, że przyznanie jednego z opisanych świadczeń skutkuje utratą prawa do drugiego. Tymczasem, gdyby tak było, musiałoby to być napisane w Ustawie lub Rozporządzeniu.